Kërkimi i faljes nga mëkatet dhe shpresa në mëshirën e Allahut xh. sh.

Muharem Omerdiq

Hutbeja e dytë e Ramazanit 1430/2009

اَلْحَمْدُ لِلهِ الْعَزيِزِ الغَفَّارِ . يَبْسُطُ يَدَهُ بِالنَّهَارِ لِيَتُوبَ مُسِيِءُ اللَّيْلِ وَ يَبْسُطُ يَدَهُ بِاللَّيْلِ لِيَتُوبَ مُسِيءُ النَّهَارِ . أَحْمَدُهُ عَلَى نِعَمِهِ الغِزَارِ، وَ أَشْكُرُهُ عَلَى فَضْلِهِ المِدْرَارِ.
وأشْهَدُ أَنْ لآ اٍلَهَ اٍلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ الذي قالَ: وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ !
وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ الَّذِيِ قالَ : إِنِّى لَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِى الْيَوْمِ مِائَةَ مَرَّةٍ .
صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ عَلَى آلِهِ وَ أَصْحَابِهِ الْبَرَرَةِ الْأَطْهَارِ . وَ سَلَّمَ تَسْلِيمًا كَثِيرًا مَا اخْتَلَفَ الَّليْلُ وَ النَّهَارُ

.


Vëllezër të dashur!

Allahu i madhërishëm e zgjodhi Muhammedin a.s. më të zgjedhur nga mesi i 124 mijë pejgamberëve, umetin e tij nga mesi i të gjitha umeteve, Kur’anin si librin më të zgjedhur nga librat e tjerë qiellor, ramazanin si muajin më të zgjedhur, lejlet’ul-kadrin si natën më të zgjedhur, të premten si ditën më të zgjedhur, ndër mëkatarët pendimtarin më të mirë …
Është me rëndësi që në këtë muaj të bëjmë tevbe të sinqertë, më mire më herët se më vonë, dhe të vazhdimisht të bëjmë istigfar, duke e lutur Krijuesin e Lartësuar që të na fal edhe mëkatet e mëdha edhe të vogla. Duhet të synojmë që gjatë muajit të ramazanit ta arrijmë plotninë, kurse kjo mund të arrihet vetëm me këtë rrugë.
Enes bin Maliku r.a. transmeton se Pejgamberi a.s. ka thënë:
Allahu xh. sh. (në një hadithi kudsij) ka thënë:
“O njeri, gjithnjë deri sa Më lut dhe shpreson në mëshirën Time, do t’i fal mëkatet që i ke bërë dhe nuk do t‘u jap rëndësi.”
O njeri, sikur të kesh mëkate aq sa ka vrënësira në qiell, kurse pas kësaj Më lut të ta fal, Unë do ta fal dhe kurrfarë rëndësie nuk do t’u jepja.
O njeri, sikur të vije para Meje me mëkate të mëdha sa Toka, kurse nuk Më ke përshkruar rival, Unë do të dhuroj po aq falje.” (Ahmedi, 20961)
Me tevbe dhe me istigfar e pastrojmë shpirtin, zemrën dhe jetën e kaluar. Kush nuk e ka bërë këtë në pritje të vetë agjërimit, le ta bëjë këtë tash. Veshja e petkave të pastra, shkuarja në xhuma apo në bajram, përgjigjja në ftesë, të gjitha këto i paraprijnë pastrimit. Ramazani është çast madhështor i pastrimit të çdo gjëje që është e jonja dhe të përgatitjes për ballafaqim me veten dhe të kaluarën e tij, sepse kjo është rruga që ta arrijmë suksesin e plotë.
Hadithi kudsij i theksuar duhet të na nxisin fuqishëm në tevbe dhe në istigfar dhe që zemrën të na qetësojë në fe sepse me këtë me përkushtim, i pendueshëm dhe me brejtje ndërgjegjjeje të ecim në Dyert në të cilat pranohet pendimi. Ky hadithi kudsij shumë qart e thekson premtimin e Krijuesit xh. sh.., sjellë lajm të gëzueshëm për çdo besimtar i cili sinqerisht dhe devotshmërisht beson në Allahun xh. sh. dhe në jetën e amshueshme.
Ramazani zgjon kënaqësinë dhe shpresën. Me vete sjellë bollëk premtimesh nga Allahu xh. sh. dhe nga Pejgamberi i Tij fisnik. Një nga ato premtime është që Allahu i Gjithëmëshirshëm ia falë të gjitha mëkatet atij i cili pendohet sinqerisht.
Rruga jonë është shtegu i shpresës. Në shumë ajete kur’anore, hadithet kudsij dhe thëniet e Pejgamberit a.s. nxiten besimtarët për shpresë në mëshirën dhe faljen e Zotit. Njeriu i drejtohet Atij i cili është i Mëshirshëm dhe i Gjithëmëshirshëm. Kjo bindje fuqishëm do ta nxisë të shkojë deri në Dyert e mëshirës dhe faljes.
Sa herë që Pejgamberi a.s. i dërgonte misionarët dhe thirrësit e tij ua jepte porosinë vijuese:
يَسِّرُوا وَلاَ تُعَسِّرُوا ، وَبَشِّرُوا وَلاَ تُنَفِّرُوا .

“Lehtësojuni (njerëzve) e mos ua vështirësoni; përgëzoni (njerëzit) e mos i shkapërderdhni.” (Buhariu, 69).

Është urtësi që sa herë përmendet frika nga Allahu xh. sh. gjithnjë duhet të përmendet shpresa në mëshirën e pakufijshme të Tij. Të folurit vetëm për frikën nga Allahu xh. sh. është sulm mbi psikën e njeriut. Insistimi i tepruar në të folurit mbi frikën njerëzit i ngarkon dhe i pasivizon. Bëhen të shurdhër ndaj thirrjes për kthim në kraharorin e fesë. Sa herë që përmendet frika pas kësaj duhet përmendur shpresën në mëshirën e Allahut xh. sh.. Shpresa në mëshirën e Allahut xh. sh. ka rol të madh kur është në pyetje kthimi në Fe dhe pendimi nga mëkatet. Pendimi dhe shpresa, vërtetë, janë krahë të besimtarit, të cilat e bartin drejt mëshirës dhe faljes nga Krijuesi i Tij. Shpresa e përvetëson të penduarin që sinqerisht t’u drejtohet Dyerve të mëshirës në të cilat do ta fitojë faljen e mëkateve të tij.
Njerëzit do t’i kthehen fesë dhe do të jenë dashamirësit dhe aktivistët e saj kur do ta kenë shpresën e fuqishme në mëshirën e Allahut xh. sh.. Mëkatarët, kurse shumica e njerëzve janë të tillë, duhet të dinë se ekziston Krijuesi i cili është i Mëshirshëm, i Cili falë dhe e pranon pendimin. Allahun e madhërishëm e gëzon duaja me lotë dhe shprehja penduese e lutjes për mëkatet dhe Ai të gjitha i falë.
يَااَيُّهَالَّذِينَ آمَنُوا اِنْ تَتَّقُوا اللهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئآتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ.
“O ju që besuat, nëse keni frikë All-llahun, Ai do të vërë udhëzim (në zemrat tuaja) për ju, do t’ua mbulojë të këqijat, do t’ua falë mëkatet. All-llahu është dhurues i madh.” (El-Enfal, 29)
Pejgamberi a.s. ka transmetuar hadithin kudsij vijues: “O njeri, gjithnjë deri sa Më lut dhe shpreson në mëshirën Time, do t’i fal mëkatet që i ke bërë dhe nuk do t‘u jap rëndësi.”
Ibn Mesudi r.a. ka thënë: “Në Kur'an ka një ajet të cilin e kam më të dashur se këtë botë dhe çdo gjë që është në te.” Njerëzit e pyetën: “Cili është ky ajet?” Ibn Mesudi r.a. u përgjigj:
إنْ تَجْتَنِبُوا كَبَائِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَنُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيمًا .
“Nëse lagoheni prej mëkateve të mëdha, të cilat u janë të ndalueshme, Ne ju shlyejmë mëkatet e vogla dhe ju fusim në një vend të ndershëm.” (En-Nisa’, 31)
Një dijetar thotë:
“Atij që largohet nga mëkatet e mëdha, Allahu do t’ia falë mëkatet e vogla.”
Allahu xh. sh.ka thënë në Kur’an:
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ، إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا، إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ .
“Thuaj: “O robërit e Mi, të cilët e keni ngarkuar me shumë gabime veten tuaj, mos e humbni shpresën ndaj mëshirës së All-llahut, pse vërtetë All-llahu i falë të gjitha mëkatet, Ai është që shumë falë dhe është mëshirues!”.” (Ez-Zumer, 53)
I Madhërishmi ka thënë po ashtu:
وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ، وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ. وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ . أُولَئِكَ جَزَاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ .
“Dhe ngutuni (me punë që meritoni) në falje mëkatesh nga Zoti juaj dhe për një xhennet, gjerësia e të cilit është si gjerësia e qiejve dhe e tokës, i përgatitur për të devotshmit. Të cilët japin kur janë shlirë edhe kur janë në vështirësi dhe që e frenojnë mllefin, që ua falin (të keqen) njerëzve, e All-llahu i do bamirësit. Edhe ata të cilët kur bëjnë ndonjë (mëkat) të shëmtuar ose i bëjnë zullum vetvetes, e përmendin All-llahun dhe kërkojnë falje për mëkatet e tyre - e kush i falë mëkatet përveç All-llahut? - dhe që duke ditur, nuk vazhdojnë në atë që kanë punuar (në të keqen). Shpërblimi i të tillëve është falja nga Zoti i tyre dhe xhennetet nëpër të cilët rrjedhin lumenj, e aty do të rrinë përgjithmonë. Sa i mirë është shpërblimi i atyre që punojnë. (Ali ‘Imran, 135-136)

Ibn EL-Kajjim EL-Xhevzij dhe Ibn Kethiri theksojnë në librat e tyre se Jahjai a.s., pasi Allah xh. sh. i shpalli dhe i urdhëroi që këtë t’ua përcjellë bijve izraelitë, ai qe vonuar dhe këtë nuk e bëri me kohë. Isai a.s. i tha: “Ose atë që ta shpalli Allahu xh. sh. do ta komunikosh ose këtë do ta bëjë unë.” Jahjai a.s. tha: “Bërë ti këtë.” Pas kësaj Jahjai a.s. i tuboi bijtë izraelitë dhe u mbajti fjalim, kurse Allahu xh. sh. shpalli: “O Jahja, mënyra jote është më e mirë se mënyra e Isait.”
Dijetarët thonë: “Isai a.s. për shkak të modestisë dhe tërheqshmërisë së tij ishte gjithnjë i dëshpëruar dhe kurrë nuk është qeshur, kurse Jahjai a.s., sa herë që e takonte dikend, buzëqeshej dhe me fytyrë të hapur e priste.” Për këtë arsye bijtë izraelitë e kanë dashur shumë Jahjain a.s.
Njeriu më i devcotshëm dhe më i ditur ishte Pejgamberi i Allahut a.s., kurse gjithnjë ka qenë i hareshëm dhe i buzëqeshur. As’habi Xherir ibn Abdullahu r.a. ka thënë: “Kurrë nuk më ka takuar Pejgamberi i Allahut e që nuk është buzëqeshur.”
Duke folur për biografinë e Ibn Sirinit dijetarët thonë: “Kur e takonin ditën atë gjithnjë ishte i hareshëm dhe buzëqeshur, kurse kur binte nata fqinjët e tij e dëgjonin se si qanë për shkak të frikës ndaj Allahut xh. sh.
Besimtarin edhe mëkati më i vogël e brengos. Për këtë shkak nuk e vonon pendimin sepse e di se vonimi është një ndër armët më të fuqishme të Iblisit, qoftë i mallkuar ai. As’habi Abdullah ibn Mesudi r.a. ka thënë: “Besimtari i sheh mëkatet e veta sikur kalimtari nën kodër i cili frikësohet që ajo mos të rrëzohet mbi të!” Për këtë shkak nxitojmë me pendim dhe me kërkim të faljes dhe shpresojmë në mëshirën e Allahut xh. sh.. Muhammedi a.s. ka thënë: “Kush do të frikësohet – do të nxitojë, kush nxiton – do të arrijë shkallë të lartë!”
Vëllzër të dashur, sinqerisht të besojmë në Allahun e madhërishëm, Ta lusim me devocion dhe me shpresë në mëshirën dhe faljen e Tij. T’i drejtohemi sikur këto janë çastet e fundit të jetës sonë. Në këtë do të arrijmë sukses. Rruga nëpër këtë botë të shkurtër kaluese do të na shpie deri te fati i plotë në Amshueshmëri vetëm nëse jemi aktiv në predikimin e Islamit dhe fuqishëm angazhohemi në afirmimin dhe ndkimin e thirrjes së Pejgambeerit a.s..
Ta lusim Allahun xh. sh. për çdo të mirë, kurse çdo sukses është me ndihmën e Tij.

Përktheu: N. Ibrahimi