Te jesh vazhdimisht me Zotin

Kjo vetëdije dhe ky perceptim është mirësia më e madhe dhe favori më i madh i Allahut ndaj njeriut. Kjo gjendje është të lidhurit e miqësisë së njeriut me Allahun (xh.sh.). Miqësia buron nga ekzistenca e veçorive të përbashkëta të dy personave. Prandaj për të krijuar miqësi me Zotin duhet shmangur nga çdo gjë që të largon prej Tij, dhe duhet pajisur zemra me veçoritë e Tij të bukura, si Rrahman (i Gjithmëshirshëm), Rrahim (Mëshirplotë), Afuv (Falës i vazhdueshëm, Mëkatfalës), Gafur (Falës i shumtë, Falës). Të qenit shpirtërisht me Zotin dëshmon suksesin tënd në provimin e kësaj dynjaje. E kundërta e kësaj, pra, bërja një jetë në mënyrë indiferente ndaj Hakut shënon një shkatërrim dhe pishmanllëk të përjetshëm. Të vërtetën e të qenit së bashku me Zotin e shpreh qartë rrëfimi i mëposhtëm, cili titullohet: TI ME KË ISHE? Një vaiz po fliste për Ahiretin. Atë ditë, në xhemat ishte edhe Sheh Shibliu. Vaizi po fliste rreth pyetjeve që Allahu do të bëjë në Gjyqin e Madh. Ai po thoshte:
- Do të merresh në pyetje në lidhje me diturinë, si e përdore atë! Do të merresh në pyetje në lidhje me pasurinë, si e fitove dhe si e harxhove atë! Allahu do të pyesë në lidhje me jetën, si e jetove atë! Po adhurimet a i kryeve, do të jetë njëra nga pyetjet! A u kujdese për hallallin, po për haramin, do të jetë një tjetër pyetje!..
E pas këtyre, ai rreshtoi edhe disa pyetje të tjera, duke e vazhduar bisedën gjatë e gjatë.
Zotëri Shibliu që po dëgjonte, i tha vaizit me një zë të qetë:
- O zotëri vaiz! Harrove të përmendësh pyetjen më kryesore që do të na drejtojë Zoti! Allahu i Lartmadhëruar do të na pyesë shkurtimisht:
«O robi im! Unë isha kudo me ty, isha më afër teje se damari i qafës; por ti me kë ishe?! »”
Kjo është e gjithë ajo që duhet arritur në robërinë ndaj Allahut: kjo vetëdije, ky perceptim, kjo mendësi dhe kjo lartësi shpirtërore!..
Me të vërtetë, kur është së bashku me Zotin, njeriu është në rrugë të drejtë dhe i orientuar. Ai bie pre e kurtheve të djallit dhe të egos në masën e harresës dhe të indiferetizmit ndaj Allahut (xh.sh.). Allahu i Latmadhëruar thotë në Kuranin famëlartë:
“Mos u bëni si ata që e harruan Allahun, kështu që Ai i bëri të harronin vetveten! Pikërisht ata janë të pabindurit (ndaj Allahut).” (El-Hashr, 19)
Shpirti i njeriut që gjendet në këtë botë për t’u provuar, është si një zog i mërzitur në kafazin e lëkurës. Në thellësinë e tij zë vend mërzia e të qenit larg atdheut të tij të vërtetë. Ajo që e qetëson, e siguron dhe ia shuan vuajtjet, është shoqërimi i vazhdueshëm me Allahun. Prandaj, në sytë e ashikëve të Allahut humbet frika që ngjall vdekja dhe ajo shihet si fillimi i një ribashkimi. Sahabët ndjenin zili për ata që shtriheshin në shtratin e vdekjes, për faktin se atyre po u afrohej çasti i takimit me Zotin dhe me Resulin e tij, madje ata u kërkonin këtyre të sëmurëve që t’i dërgonin selamet e tyre të ngrohta më të dashurit të botërave, Pejgamberit Muhamed a.s..
Me të vërtetë, se çfarë na pret në fundin e udhëtimit të vdekjes, qetësi xhenneti apo dënim xhehennemi, kjo lidhet tërësisht me nivelin e shoqërimit të shpirtit tonë me Allahun. Për këtë arsye, në këtë botë njeriu duhet të lidhet me Allahun e Lartmadhëruar, në mënyrë që në botën tjetër të përfitojë shpërblimin e miqësisë me Të dhe përtej kësaj, të përjetojë shikimin e Bukurisë së Tij.
Një besimtar i cili me zemër është vazhdimisht me Zotin, nuk e shpërdoron jetën duke u dhënë pas brutalitetit të egos; nuk e çon veten dëm pas dëfrimit dhe maskarallëqeve; nuk vrapon pas aventurave të kota; nuk zhytet në gjëra të pakuptimta, të pavërteta dhe epshore; nuk mashtrohet nga dashuritë boshe; nuk bashkëbisedon kur ndihet i provokuar nga injorantët, nuk e njollos kalendarin e jetës së tij me thashetheme; jeton me përpjekjen e të miqësuarit të tij me Allahun e Lartmadhëruar.
Një besimtar e zbukuron jetën e tij me vepra të mira. Ai pranon të udhëhiqet vetëm nga Kur’ani dhe synneti, angazhohet me punë që orientohen nga pëlqimi i Allahut (xh.sh.), e njeh Pronarin e vërtetë të çdo gjëje dhe e di shumë mirë se si duhet përdorur pasuria dhe jeta e tij. E ruan shpirtin nga vendet dhe veprat e këqija, të cilat mund t’ia zbehin rëndësinë dhe vlerat fesë dhe moralit, shton interesin ndaj adhurimeve, veprave të mira dhe bashkëbisedimeve shpirtërore. Si një dëshmitar i denjë i Zotit që lë pas vetes vetëm kujtime të mira.
ME KË MENDOVE SE JAM?
Çastet e fundit të jetës së Javuz Sulltan Selimit, pjesa më e madhe e viteve të sundimit të të cilit kaluan në fushata lufte, dhe i cili nuk u mërzit e as u lodh përballë shumë mundimeve dhe vështirësive, i përshkruan miku i tij, Hasan Xhan:
“Në shpinën e Javuzit kishte dalë një çiban. Çibani u rrit dhe u bë gropë brenda një kohe të shkurtër. Ajo arriti deri në atë masë saqë ne prej kësaj plage mund t’i shihnim edhe mushkëritë Sulltan Javuzit. Ai ishte shumë i mërzitur. Ishte si një luan i plagosur. Nuk e pranonte dot pafuqishmërinë e tij, dhe ashtu i sëmurë siç ishte, vazhdonte t’u jepte udhëzime luftëtarëve të tij heroikë. Iu afrova. Duke folur për përkeqësimin e tij shëndetësor, ai më tha:
«Çfarë më gjeti mua kështu, o Hasan Xhan!? »
Unë e kisha kuptuar që jetës së tij të përkohshme po i vinte fundi, dhe se ai po i afrohej jetës së amshueshme. I mërzitur i thashë:
«O padishahu im, kam frikë se të erdhi koha për t’u bashkuar me Zotin, të qëndrosh së bashku me Të!»
Sulltani u kthye drejt meje, më vështroi me çudi e më tha:
«O Hasan, o Hasan! Deri në këtë çast, me kë ke menduar se jam unë?! A ke parë ndonjë mangësi në ndjenjën time të afërsisë me Zotin?»
Tashmë sulltani ishte zhytur në një tjetër përmasë. Ai më urdhëroi që t’i lexoja suren Jasin. Kur mbërrita tek fjala «Selam», ai ia dorëzoi shpirtin Mikut të tij.
Ata që në jetën e tyre kanë qenë me Allahun (xh.sh.), e kanë përjetuar këtë kënaqësi deri në frymën e fundit të jetës së tyre. Pikërisht ky horizont shpirtëror është maijjeti. Të mund t’i zhdukësh joshjet e egos dhe dashuritë kalimtare të kësaj bote, dhe t’ia rezervosh zemrën vetëm Atij që e meriton më tepër, pra Allahut (xh.sh.). Tekembramja, një zemër që nuk ruan lidhjet me Zotin e pushton çdo gjë tjetër veç Tij.
Një tjetër shembull na tregon:
Mirëqenien materiale të Sulejmanit – alejhisselam – nuk e ka arritur asnjë njeri tjetër. Por, kjo mirëqenie nuk zuri aspak vend në zemrën e Hazreti Sulejmanit, nuk e pengoi atë të ruante lidhjen e vazhdueshme me Allahun (xh.sh.).
Sipas disa transmetimeve, në ditën e kijametit do të sillet një njeri i pasur tek Allahu (xh.sh.) dhe do të pyetet:
- Çfarë të largoi nga adhurimi Im?
- O Zoti im! Më habiti pasuria e madhe që kisha në dynja.
Allahu i Lartmadhëruar e sjell shembull Sulejmanin, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, për të gjithë ne, duke i thënë:
- A ishe ti më i pasur se robi Im, Sulejman? Pse atë nuk e habiti pasuria shumë e madhe që ia dhurova?”. (Shih. Bursevi, Ruhu’l Bejan, IV, 258; Bajhaki, Shuabu’l-Iman, V, 202-203)
Jeta e Ejubit, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, në çështjen e provimit të njeriut me gjërat më të dashura, si pasuria, jeta dhe fëmijët, përbën një model të veçantë durimi dhe falenderimi, rrjedhoja këto të të qenit vazhdimisht i lidhur me Zotin e Lartmadhëruar.
Allahu i Lartmadhëruar e sprovoi Hazreti Ejubin disa herë. Fillimisht ia mori pasurinë. Pastaj nëpërmjet një tërmeti të madh, ia mori edhe fëmijët. Më vonë ia mori edhe shëndetin. Gjatë periudhës së sëmundjes, Ejupi, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, nuk u ankua asnjëherë. Një ditë, bashkëshortja e tij, Rahime Hatun, i tha:
- Ti je profet, të pranohet duaja. Bëj një dua që të shërohesh!
Ndërsa Hazreti Ejubi, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, i tha:
“- Allahu më dhuroi tetëdhjetë vjet shëndet. Akoma nuk kanë kaluar tetëdhjetë vjet në sëmundje. Për kaq pak vjet dhe më duket se jam mërzitur. Kam turp t’i kërkoj Zotit shëndet!”
Atëherë, kur sëmundja filloi t’i bëhej pengesë për të kryer obligimet e tij të robërisë ndaj Allahut të Lartmadhëruar, ai pranoi t’i lutej Perëndisë. Sipas disa transmetimeve, në lidhje me këtë të vërtetë, Profeti Muhamed (a.s.) është shprehur:
“Betohem në Allahun e Lartmadhëruar se Ejjubi nuk ka shprehur asnjë ankesë në lidhje me fatkeqësinë që e goditi, por qëndroi në këtë fatkeqësi shtatë vjet, e shtatë muaj, e shtatë net. Dëshiroi të falë namazin në këmbë. Nuk mundi dhe u rrëzua. Pasi vërejti pafuqinë e tij për të kryer obligimet e robërisë ndaj Allahut, iu lut duke thënë: «Me të vërtetë, tani ka filluar të më godasë sëmundja»
Pas këtij durimi dhe dorëzimi të jashtëzakonshëm që tregoi me veprën e tij Hazreti Ejjubi, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, Allahu i Lartmadhëruar ia largoi të gjitha problemet që pati dhe i dha atij një jetë të ngjashme me atë të mëparshme.
Por, Hazreti Ejubi, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, në mëngjesin e parë që kaloi i shëruar, u pa i pikëlluar. Kur e pyetën për arsyen e këtij pikëllimi, ai u shpreh:
“Dikur, në çdo agim dëgjoja një zë që më thoshte: «Si je, o i sëmuri ynë?». Ndërsa në agimin e sotëm nuk dëgjova asnjë zë të më thoshte: «Si je, o robi ynë i shëndoshë?». Për këtë arsye u mërzita dhe u pikëllova shumë.
SËMUNDJA MË E TMERRSHME
Sipas disa transmetimeve, Hazreti Isa, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, takoi rastësisht një person që kishte shenja të shumta në lëkurë dhe që i ishin mrrolur faqet nga sëmundja. Ai person fliste me vete, si të mos e dinte se ishte i sëmurë dhe thoshte:
- O Zoti im! Falenderimet e shumta të takojnë vetëm Ty që më ke ruajtur nga shumë sëmundje që shoh tek të tjerët!..
Isa, paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të, për të kuptuar lartësimin e tij shpirtëror dhe konceptual, iu afrua dhe e pyeti:
- O njeri! Nga cila sëmundje të ka ruajtur Zoti ty?!”
I sëmuri iu përgjigj:
- O ti, Shpirti i Zotit! Sëmundja më e tmerrshme dhe fatkeqësia më e madhe është pasja e një zemre indiferente dhe të privuar nga i Vërteti. I faleminderit Atij që unë përjetoj kënaqësinë, lezetin dhe gjallërinë e të qenit vazhdimisht me Zotin. Përsa i përket sëmundjes që kam në trup, më duket se nuk e ndiej fare shqetësimin e saj…”
Allahu i Lartmadhëruar na urdhëron të ruhemi nga sëmundja më e tmerrshme, ajo e të qëndruarit indiferentë ndaj Hakut, dhe në shumë ajete kuranore na përkujton afërsinë e Tij ndaj krijesave:
“…Ai është me ju kudo që të gjendeni…” (El-Hadid, 4)
“…Ne jemi më pranë tij se damari i qafës së vet…” (Kaf, 16)
“…Dhe ta dini se Allahu ndërhyn midis njeriut dhe zemrës së tij…” (El- Enfal, 24)
“Të Allahut janë Lindja dhe Perëndimi, pra, ngado që të ktheheni, është Fytyra (ana) e Allahut…”
Në lidhje me këtë temë, në një hadith thuhet:
“Shkalla më e lartë e imanit është të qenit i vetëdijshëm (pasja parasysh) se kudo që të jesh, Allahu është me ty” (Hejthemi, I, 60)
PRANË TË DASHURIT TË LARTMADHËRUAR…
Allahu i Lartmadhëruar është së bashku me ne, në çdo çast e në çdo vend. E rëndësishme është nëse mundemi ne të jemi afër Tij kurdo dhe kudo. Një vepër që bëhet me një vetëdije të tillë, sado e vogël të jetë, rritet e bëhet sa një mal, ndërsa nga veprat që bëhen pa këtë vetëdije nuk ka aspak hajër (mirësi). Namazi, sadakaja, duatë, madje edhe tevbet që bëhen nga një person me zemër indiferente ndaj Zotit, janë të kota dhe kanë të gjitha nevojë për tevbe të pastër.
Ky rrëfim e shpreh shumë mirë këtë të vërtetë:
Mexhnuni, i cili dergjej ndër shkretëtira prej dashurisë ndaj Lejlasë, kalon në mënyrë krejt të pavetëdijshme para një personi që po falte namaz. Ai që po falej, pasi i jep fund namazit duke dhënë selam, i nevrikosur, i drejtohet Mexhnunit:
- A nuk e di ti akoma se nuk lejohet të kalosh para një personi që po fal namaz?!
Mexhnuni iu përgjigj:
- Unë, nga dashuria që kam për Lejlanë, jam verbuar krejt, më beso që nuk të pashë! Vetëm se po habitem se si arrite të më shohësh ti gjatë namazit, kur duhej të ishe i zhytur në dashurinë ndaj Allahut?!
Kjo tregon se dashuria ndaj një qenieje të përkohshme tek një person bën që ai të harrohet krejtësisht në objektin e dashurisë së vet. Atij nuk i sheh syri gjë tjetër. Edhe tek miqtë e Allahut (xh.sh.) manifestohet një ndjesi e tillë shoqërie me Allahun, kur ato janë duke kryer adhurimet apo obligimet e tyre shpirtërore. Njeriu është realisht në të qenit vazhdimisht me Allahun (xh.sh.), aq sa i ka cilësore adhurimet e tij për Të.
Hazreti Aishe shprehet:
“Kur Resulullahu – sallallahu alejhi ve sellem – qëndronte në namaz, herëpashere nga gjoksi i tij dëgjoheshin zëra si të valimit të ujit në kazan.” (Ebu Davud, Salat, 157; Nesai, Sehv, 18)
Hazreti Aliu (r.a.), gjatë adhurimeve të ndryshme, hynte në një gjëndje qetësie shpirtërore të pashembullt. Njëherë, gjatë një beteje i hyri në këmbë një shigjetë. Shokët e tij u munduan t’ia hiqnin, por nga dhembja që ndiente, nuk mundën t’ia nxirrnin. Hazreti Aliu u drejtua nga shokët dhe i tha:
- Unë po fal një namaz, e ndërkohë ju ma hiqni shtizën!”
Shokët e tij bënë ashtu siç u tha ai. Ata arritën t’ia nxirrnin shtizën pa as më të voglën vështirësi. Hazreti Aliu (r.a.), pasi dha selam i pyeti shokët:
- Çfarë bëtë?
Ata u përgjigjën:
- E hoqëm!
Vëreni përqëndrimet dhe përjetimet shpirtërore të atyre që janë së bashku me Zotin.
Sigurisht, maijjeti, pra vetëdija e të qenit së bashku me Zotin, nuk lidhet vetëm me adhurimet. Ky koncept është një nivel i lartë shpirtëror që formëson gjithë jetën e besimtarit. Është një ndjeshmëri që sa zbukuron jetën tonë të adhurimeve, aq e organizon dhe përmirëson jetën tonë familjare, shoqërore, ekonomike dhe të gjithë aktivitetet tona njerëzore.
DORËN NË QAR E SHPIRTIN NË YAR…
Hazreti Muhamed Parisa, një nga velitë e mëdhenj që ka dalë nga duart e Hazreti Shah Nakshibendiut, gjatë rrugës për në haxh sheh rastësisht një argjendar të ri me fytyrë të nurtë. Mërzitet, duke menduar se ky i ri po e harxhon rininë e tij duke u dhënë shumë pas punës dhe dynjallëkut, dhe thotë me vete:
- Sa keq! Në moshën më të përshtatshme për adhurim, ky djalë, qenka dhënë me kaq tepri e ambicie pas botës materiale! Në atë çast, atij iu shfaq në vegimin gjendja e atij djali. Ai pa se djali, pavarësisht ngarkesës së tij të punës, zemrën e kishte vazhdimisht me Zotin e Lartmadhëruar. I kënaqur, ai tha:
- Mashallah! Dorën e paska në qar e shpirtin në Yar…!
Kur mbërriti në Hixhaz, Muhamed Parisa vërejti një të moshuar mjekërbardhë, i cili e kishte rrokur mbulesën e Qabes dhe po qante me gjithë shpirt. Duke gjykuar nisur nga ajo që shihte nga jashtë, tha me zili:
- Ah sikur t’i kërkoja mbështetje dhe strehim Zotit tim edhe unë kështu, duke qarë!”. Më pas, atij iu shfaq sekreti i të qarave të këtij njeriu dhe kuptoi se i moshuari po qante për plotësimin e një nevoje të kësaj bote. Për këtë arsye, zemra e tij e ndjeshme u mërzit shumë.
Kur njeriu është në shpirt vazhdimisht me Zotin, punët e kësaj bote nuk pësojnë ndonjë dëm. Por kur telashet e kësaj bote e zhysin njeriun në indiferentizëm e moskokëçarje ndaj Hakut, atëherë adhurimet pësojnë një dëmtim shumë të madh!..
Pasuria më e çmuar e njeriut është koha. Koha nuk mund të blihet, nuk mund të jepet, e as nuk mund të merret borxh. Pjesa më e rëndësishme e mirësisë së kohës, është çasti ndërmjet të ardhmes dhe të kaluarës, pra koha e tashme. Tekefundit dosjet që i përkasin kohës së shkuar janë mbyllur e vulosur. Tashmë është e pamundur t’i ndreqim apo t’i ndryshojmë. Ndërsa e ardhmja nuk dihet se me çfarë surprizash është e mbarsur. Për këtë arsye, kapitalin më të vyer që zotëron, besimtari duhet t’ia kushtojë më të Vyshmit. Ai duhet ta vlerësojë kohën e tij në shoqërimin e vazhdueshëm të Allahut (xh.sh.).
Hazreti Ahmet er-Rufai thotë:
“Mirësia e kohës për njeriun është koha në të cilën njeriu gjen afrimin me Allahun (xh.sh.).”
Hazreti Abdullah bin Zejdi është shquar për këshillat e tij të urta. Një ditë ai u shpreh:
“Sa i lumtur është ai që jeton njëkohësisht në dynja dhe në ahiret!”
E pyetën:
“Si jetohet njëkohësisht në dynja dhe në ahiret!”
Ai u përgjigj:
“Duke mos e nxjerrë nga zemra Allahun e Lartmadhëruar, duke jetuar vazhdimisht në gjendje lutjeje dhe duke përfituar kështu mëshirën e Tij në ahiret.”
Një ditë, një nga miqtë e Allahut (xh.sh.), Ibrahim bin Et’hem, i bëri një vizitë Ebu Hanifes. Nxënësit që ishin pranë Ebu Hanifes, duke mos e njohur mirë Ibrahim bin Et’hemin, e panë me nënçmim. Pasi vërejti këtë situatë, Ebu Haanifeja iu drejtua Ibrahim bin Et’hemit kështu:
“Urdhëroni zotëria ynë, hyni e dhurojini nder tubimit tonë!”
Ibrahim bin Et’hemi u dha atyre selam me politesë dhe u largua menjëherë i turpëruar.
Nxënësit u habitën nga respekti dhe interesimi që një njeri si Ebu Hanifja, i cili përfaqësonte një kulminacion juridik në nivel botëror, shfaqi ndaj një fakiri si Ibrahim bin Et’hemi.
Pasi Ibrahim bin Et’hemi u largua prej aty, nxënësit e pyetën Ebu Hanifen:
“Pse ky njeri e meritoi rëndësinë dhe interesimin tuaj deri në atë masë? Një njeri kaq i ditur sa ju, si mund t’i thotë një fakiri «zotëria ynë»?”
Hazret Imam Azami, duke treguar modestinë që aq shumë e karakterizonte, u përgjigj:
“Ai është i preokopuar në mënyrë të vazhdueshme me Zotin e tij, ndërsa ne merremi me të jashtmen e çështjeve…”
Hazreti Ebu Bekir Shibliu e përkufizon tasavvufin kështu:
“Të mos shohësh asgjë tjetër përveç Tij, duke qenë me Të, në të dyja botët.” Ja pra ky është niveli shpirtëror që kërkon të arrijë edukimi mistik, një vizion të tillë bashkimi me të Madhin e Vetëm.
FATKEQËSIA E TË QENIT INDIFERENT NDAJ HAKUT
Një njeri i cili gjatë jetës së tij, në vend të falenderimit, pëlqimit dhe dorëzimit shfaq mosmirënjohje, ankesë dhe injorancë, ai ka humbur ndjeshmërinë e të qenit me Allahun.
Sa më shumë që një njeri të jetë në kontakt me Zotin, aq më shumë i afrohet Allahut me mëshirën dhe diturinë e Tij. Një shembull të dashurisë së Allahut ndaj robëve të Tij e shpalos edhe hadithi, ku Allahu i Lartmadhëruar shprehet në atë mënyrë që ta përthithë kapaciteti i kuptueshmërisë njerëzore: Kur njeriu i afrohet Allahut (xh.sh.) një pëllëmbë, Ai i afrohet atij një kut. Nëse robi shkon duke ecur drejt Tij, Ai shkon duke vrapuar drejt robit të Tij. Kudo ku ai e përmend Atë, Allahu është me të, nuk e kursen kurrë mëshirën dhe ndihmen për robin e Tij.
Një e vërtetë absolute është fakti se njeriu i cili nuk e harron Zotin kur është në mirëqënie shpirtërore e materiale, do ta gjejë Atë shumë pranë kur të bjerë në vështirësi dhe halle. Dhe kur njeriu shpreh durim ndaj vështirësive të sprovave në jetë dhe kërkon për këtë shpërblimin e Allahut (xh.sh.), Zoti ia lehtëson durimin dhe vendosmërinë. Në qoftëse kërkon që të shpëtojë, i mjafton Allahu me ndihmën dhe mëshirën e Tij.
Allahu i Lartmadhëruar është i lirë në të vepruar. Ai i sprovon njerëzit me mirësi (bollëk), por edhe me skamje (varfëri). Të qenit me Allahun (xh.sh.) edhe atëherë kur njeriu sprovohet aty ku s’e pret, tregon besnikërinë e tij ndaj imanit. Prandaj, Allahu (xh.sh.) i ka sprovuar njerëzit e Tij më të dashur më shumë se sa të tjerët.
Në një ajet kuranor thuhet:
“Vërtet mendoni të hyni në Xhenet, pa provuar atë që kanë provuar të tjerët para jush? Ata i goditi mjerimi dhe sëmundjet dhe, aq shumë u tronditën, saqë çdo i dërguar dhe ndjekësit e tij, thirrën: “Kur do të arrijë ndihma e Allahut?!” Ja, ndihma e Allahut është afër! (El Bekare, 214)
Për këtë arsye, kur një mysliman përballet me vështirësi dhe vuajtje, nuk ka aspak të drejtë ta zbrazë dufin e tij të brendshëm duke përdorur shprehje rebelimi që arrijnë deri në kufër (dalje nga besimi) si: “Pse Allahu, robi i të cilit jam, nuk po më qëndron afër në këto çaste kaq të vështira?”. Tekembramja, në këtë botë provimi, Allahu e sprovon njeriun! Allahu na ruajttë, e jo njeriu Allahun!
Një besimtar që përballet me vështirësitë e jetës duhet të kujtojë ajetin e maijjetit dhe të jetojë qetësinë që të dhuron qëndrimi vazhdimisht me Allahun, si dhe miqësimi me Të:
“…Mos u mërzit, se Allahu është vërtetë me ne!..” (Et-Tevbe, 40)
Nuk duhet lënë në harresë fakti se besimtarët e mbërritur, të cilët kanë në zemër përmendjen e Allahut (xh.sh.), nuk përjetojnë as frikë e as mërzi, as në këtë dhe as në botën tjetër. Në lidhje me sihariqet dhe dhuratat që do t’i bëjë besimtarëve në çastin e fundit të jetës, Allahu (xh.sh.) thotë kështu në Kuran:
“Me të vërtetë, atyre që thonë: “Zoti ynë është Allahu”, e pastaj vazhdojnë të vendosur në rrugën e drejtë, do t’u zbresin engjëjt (para vdekjes) e do t’u thonë: “Mos u frikësoni e mos u pikëlloni! Dhe gëzojuni Xhenetit që ju është premtuar.” (Fussilet, 30)
Sa të lumtur janë ata që e formësojnë jetën në atë mënyrë që të meritojnë këto sihariqe dhe që përballë stuhive të egos bëjnë qëndresë duke qëndruar afër Allahut të Lartmadhëruar!
Allahu i Lartmadhëruar na e bëftë thesar lumturie të shpirtit tonë vetëdijen e të qëndruarit gjithnjë me Të, në çdo kohë e në çdo vend! Dhëntë Allahu që ta çojmë jetën tonë të kësaj bote në një atmosferë të plotë maijjeti dhe na përfshiftë në grupin e atyre fatlumëve që do të kenë nderin e mirësinë të shohin Bukurinë e Allahut në botën tjetër!
Amin!

http://www.revistaetika.com/2010/06/te-jesh-vazhdimisht-me-zotin-2/

RSS per kategorine Lajme Shfletuesi i Kur'anit

  • RSS per kategorine Lajme