MUHAMMEDI (SAVS) DHE KUJDESI I TIJ NDAJ ÇILTËRSISË SË BRENDSHME DHE PASTËRTISË SË MJEDISIT

Kur imani i besimtarit nuk është i luhatshëm, por është i qëndrueshëm, atëherë në jetën e përditshme ka ambicie për ardhmërinë, qëndrueshmëri ndaj sprovave dhe fatkeqësive, madje besimtari pa aspak frikë e pret edhe vdekjen, kështu na mëson edukuesi ynë i pashembullt Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem].
Kur besimtari posedon shpirt të pastër, atij i shtohet fuqia e cila mund të vërehet në pamjen e tij të jashtme, në sjelljet e tij, madje kur ai flet, fjalët i ka të matura, kur punon, punon ashtu siç e kërkon detyra dhe rendi. Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] thotë: “Mos u bëni të paqëndrueshëm e të thoni: unë jam me njerëzit, nëse njerëzit bëjnë mirë edhe unë do të bëj mirë, e nëse ata bëjnë keq edhe unë do të bëj keq. Por, mësoni veten që nëse njerëzit bëjnë mirë edhe ju të bëni mirë, e nëse ata bëjnë keq atëherë t’u largoheni ligësisë së tyre”. Transmetohet nga Ibn Abasi [radijall-llahu anhu] i cili thotë se Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë: “Kush e hidhëron All-llahun, për qejfin e njerëzve, All-llahu me të hidhërohet, dhe me të do të hidhërohen edhe ata të cilëve u është bërë qejfi me hidhërimin e All-llahut. E kush e kënaq All-llahun me hidhërimin e njerëzve, All-llahu është i kënaqur me të, dhe me të do të kënaqen edhe ata të cilët janë hidhëruar për shkak të kënaqësisë së All-llahut. Derisa ta zbukurojë atë, dhe ta zbukurojë fjalën dhe veprën e tij në sytë e tij”.
Nëse në vetveten tënde ndjen një zbrazëtirë shpirtërore atëherë kërko ndihmë nga All-llahu i Madhërishëm duke marrë për shembull Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], i cili sa bukur na mëson kur thotë: “Besimtari i fuqishëm është më i mirë dhe më i dashur tek All-llahu, sesa besimtari i dobët. Por, te secili ka dobi, kërko ndihmë prej All-llahut dhe mos u trego i pafuqishëm, nëse të godet diçka mos thuaj sikur të kisha vepruar kështu do të ishte kështu, por thuaj, All-llahu ka caktuar dhe e ka bërë atë që ka dashur, sepse fjala ‘sikur’ e cek punën e shejtanit”.
Veprimtaria e shejtanit është që të kaluarën e hidhur rregullisht të ta kujtojë, ta përcjellë me vajtime dhe mjerime, e në këtë mënyrë te njeriu fut pesimizmin dhe dëshpërimin që janë cilësi për ndotje shpirtërore. Besimtari kthehet mbrapa dhe merret me të kaluarën vetëm në atë masë sa ka dobi për të jetuar në të tashmen dhe për ta sendërtuar ardhmërinë. Ndërkaq qëndrimi me disfatat e djeshme, rikthimi i zemërimeve të tyre si dhe mbajtja në kokë fatkeqësitë e së kaluarës, madje përsëritja e fjalëve ‘sikur’ dhe ‘ah’, të gjitha këto nuk janë prej natyrës së muslimanit, bile këtë Kur’ani e konsideron prej manifestimeve të dëshpërimit që sillet në zemrat e mosbesimtarëve, ku thotë: “O besimtarë, mos u bëni si ata që nuk besuan dhe, për vëllezërit e tyre që kishin dalë në udhëtim (tregtie e gjallërimi) ose që kishin shkuar në luftë thonin: Sikur të kishin ndejtur pranë nesh (e të mos dilnin), ata as nuk do të vdisnin as nuk do të mbyteshin. Atë (bindje), All-llahu ua bëri një dëshpërim në zemrat e tyre. Pse All-llahu është Ai që jep jetë dhe jep vdekje dhe All-llahu sheh atë që ju punoni”. (Ali Imran: 156)
Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] në pajtim me parimet hyjnore gjithnjë është orvatur t’i ngrejë njerëzit në një piedestal më të lartë shpirtëror duke ua sqaruar atyre madhështinë e njeriut vepërmirë, andaj edhe e përmendi hadithin në vijim: “Kur e krijoi All-llahu tokën, ajo filloi të shtrihet e të rrafshohet. Ai e forcoi me kodra, dhe ajo u stabilizua. Melekët u habitën nga fuqia e kodrave dhe thanë: O Zoti ynë, a krijove diçka tjetër më të fortë se kodrat? Tha: Po, hekurin (se hekuri i mban kodrat në këmbë). Thanë: A krijove diçka më të fortë se hekuri? Tha: Po, zjarrin (se ai e shkrin).A krijove diçka më të fortë se zjarri? Tha: Po, ujin (se ai e shuan). Thanë:A krijove diçka më të fortë se uji? Tha: Po, erën (se ajo ka forcë ta lëvizë ta orientojë kah të dojë). Thanë: A krijove diçka më të fortë se era? Tha: Po, njeriun i cili kur jep lëmoshë me dorën e djathtë nuk ia sheh e majta”. Shembulli për të cilin rrëfen hadithi nuk është tjetër pos prezantim i vlerës së njeriut bamirës ku qartë shihet se fuqia e tij te Zoti është mbi tërë fuqitë tjera.
Prej elementeve të çiltërsisë shpirtërore të muslimanit është se ai është transparent dhe nuk përgojon, kur has në ndonjë mangësi te ndonjë person, nëse kjo mangësi është e metë në trupin e tij, apo dobësi në aftësinë e tij, atëherë është turp ta përbuzësh atë për një gjë të tillë qoftë kjo para syve ose pas shpine. Nëse kjo është mëkat, në të cilin pa dashje dhe rastësisht ka rrëshqitur, përsëri nuk duhet folur, sepse ky është rrëzim i nderit të tij, është nënçmim dhe turpërim, por në mënyrë të qetë dhe larg të tjerëve duhet këshilluar. Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] na mëson se nga vetvetja duhet larguar dëshirën e keqbërjes, por në vetveten tënde duhet të dominojë ndryshimi i të keqes dhe të shëmtuarës në shoqëri.
Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i ka përmendur banorët e Xhennetit dhe karakteristikat e tyre, virtytet e fuqisë, prestigjit dhe shkathtësisë, dhe këto ua atribuoi besimtarëve shpirtpastër, ndërkaq poshtërsitë e nënçmimit, manipulimit, paaftësisë dhe talljes ua bashkëngjiti palës tjetër, dhe tha: “Banorët e Xhennetit janë tre llojesh: pushtetari i drejtë, fisnik e i suksesshëm; njeriu i mëshirshëm, i ndjeshëm ndaj çdo të afërmi dhe muslimani; dhe i ndershmi i përmbajtur i cili ka fëmijë”. “Banorët e zjarrit janë: tradhtari i cili çdo ambicie që i paraqitet edhe po të jetë e imët e tradhton, njeriu i cili mëngjes e mbrëmje të mashtron në familjen dhe pasurin tënde”.


Kujdesi ndaj pastërtisë fizike


Ai që në këtë botë është shpirtërisht i verbër, i verbër edhe do të ringjallet në botën tjetër. Ai që në këtë botë është i fëlliqur në aspektin fizik, i tillë edhe do të ringjallet në ahiret. Pra, njeriu sikur që jeton ashtu edhe do të vdes, sikur që vdes ashtu edhe do të ringjallet. Për të treguar vlerën e pastërtisë fizike Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka treguar se njeriu i cili është i interesuar për pastërtinë e trupit, fytyrës dhe gjymtyrëve të veta, ai në Ditën e Gjykimit do të ringjallet në atë gjendje, me fytyrë të shkëlqyer, ballë të ndritshëm e trup dhe gjymtyrë të pastra.

Me të vërtetë, pastërtia e trupit, bukuria dhe shkëlqimi i tij, janë prej çështjeve të cilave Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] u ka kushtuar kujdes të veçantë dhe i konsideroi ato prej esencës së misionit të vet. Njeriu pa e bërë traditë pastërtinë dhe rregullimin e trupit, pa qenë larg njollave të fëlliqura dhe pamjeve të shëmtuara në ngrënien, pirjen dhe pamjen e tij personale, nuk do të peshojë në peshojën e Islamit dhe nuk do të gëzojë respekt as në këtë e as në botën tjetër. Pastërtia e trupit nuk është vetëm konsolidim fizik, por ka ndikim të thellë në pastrimin e shpirtit dhe forcimin e njeriut për t’i përballuar ngarkesat e jetës.
Islami e nderoi trupin e njeriut, andaj edhe e bëri pastrimin e tij të plotë si kusht të patjetërsueshëm për çdo namaz, kurse namazin e bëri obligim pesë herë në ditë, me këtë njëkohësisht u obligua edhe pastërtia e pjesshme trupore pesë herë në ditë.
Metoda të cilën Islami e përcaktoi për mbajtjen e trupit të pastër në çdo kohë, bazohen në lidhjen e pastrimit të domosdoshëm me pozitën e natyrës materiale të njeriut. Sikur njeriu të ishte vetëm shpirt, ai nuk do të kishte nevojë për larje dhe pastrim të vazhdueshëm, mirëpo, pasi ai qëndron në këtë sipërfaqe materiale të formuar prej dheut, në tokë, mbi të cilën jeton, prej bimëve dhe shtazëve me të cilat ushqehet, në të cilën i le hedhurinat e lukthit dhe ku në fund varroset, duke marrë parasysh këtë natyrë Islami edhe e bëri obligim pastërtinë.
Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] me rregulla të caktuara u mundua dhe arriti që pastrimin njeriut t’ia bëjë shprehi të përditshme. Meqenëse disa njerëz janë përtacë sa i përket pastrimit të përgjithshëm trupor, nëse nuk ka ndonjë shkak që e obligon në një gjë të tillë më shpesh, Islami obligoi madje edhe e caktoi pastrimin së paku një herë në çdo javë duke thënë: “Pastrimi i ditës së xhuma është obligim për çdo njeri të moshës madhore, po ashtu edhe përdorimi i misvakut për dhëmbët dhe parfumimi”.

Madje Islami e obligoi pastrimin e duarve para dhe pas ushqimit, duke marrë parasysh se kjo është në dobi të shëndetit të njeriut. Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] thotë: “Kush flenë me duar plot erë nga yndyrat dhe atë e godet diçka, mos ta fajësojë askënd pos vetes”. Pra, nëse sëmuret le ta dijë se fajtor i vetvetes është pikërisht vetë ai.

Islami porositë që njeriu të ketë imazh të mirë dhe formë fisnike, dhe këtë bonton ua ka bashkangjitur rregullave që duhet pasur parasysh si në namaz po ashtu edhe në jetën e përditshme, All-llahu i Madhërishëm thotë: “O bijtë e Ademit, vishuni bukur për çdo namaz...” (El-A’raf: 31)

Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i mësonte muslimanët që duke u përmbajtur rregullave të caktuara t’i kushtojnë vëmendje të posaçme pastërtisë, kështu që muslimani kudo që të jetë i pranishëm të jetë tërheqës me imazhin, rrobat dhe pamjen e tij. Transmetohet prej Ata ibn Jesarit i cili thotë: “Erdhi një njeri te Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] me flokë dhe mjekër të shprishur. Pejgamberi i bëri me shenjë, sikur e urdhëroi t’i rregullojë flokët dhe mjekrën, ai i rregulloi e pastaj u kthye. Atëherë Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] tha: “A nuk është kështu më mirë se sa të vijë ndonjëri prej jush me flokë të shprishura sikur të jetë djall”. Kurse në një transmetim tjetër thuhet se Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë: “Nuk do të hyjë në Xhennet ai që ka në zemrën e vet mendjemadhësi sa një grimcë e imët”. Në këtë rast një njeri tha: E ç’është puna me atë që do të ketë këpucë dhe rroba të mira? Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] u përgjigj: “All-llahu i Madhërishëm është i bukur dhe e do bukurinë”.

Nga e gjithë kjo kuptohet se pedanteria pa teprim, zbukurimi pa art e dekorim, dhe bukuria e formës pas bukurisë së esencës, janë prej parimeve islame të cilat ua ndërtojnë bijve të Islamit pozitën e lartë dhe pamjen e bukur.


Kujdesi ndaj pastërtisë së mjedisit


Ky pastrim dhe zbukurim filloi nga trupi dhe pamja fizike e vetë muslimanëve, pastaj u zgjerua dhe u shtri në shtëpitë e tyre, më pas edhe në rrugët dhe lagjet e tyre. Islami bëri me dije se shtëpitë duhet të pastrohen prej hedhurinave dhe plehrave ashtu që mos të jenë ato tërheqëse për insektet dhe burim i sëmundjeve. Çifutët ishin mjaft të pakujdesshëm në këtë pikëpamje andaj muslimanët u ndaluan që t’u ngjasojnë atyre. Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë: “All-llahu i Madhërishëm është i mirë dhe e do të mirën, i pastër dhe e do pastërtinë, fisnik dhe e do fisnikërinë, bujar dhe e do bujarinë. Andaj pastroni oborret tuaja e mos u përngjani çifutëve”.

Largimi i pengesave nga rruga është një degë prej degëve të imanit, e kjo punë e lehtë dhe e vlefshme u trajtua si lëmoshë. Në hadith qëndron: “Çdo hap të cilin e bën për në namaz është lëmoshë, edhe largimi i pengesave nga rruga është lëmoshë”. Këtu hyn mënjanimi i pengesave dhe gjërave të fëlliqura si gurët, gjembat, fëlliqësitë etj.

Islami kërkon që individi të ketë fuqi materiale dhe entuziazëm për jetesë artistike islame. Islami kërkon trupa, në damarët e të cilëve do të rrjedhë gjak i shëndoshë që do t’i inspirojë njerëzit për aktivitet.

Prej mjeteve preventive për t’u mbrojtur nga sëmundjet e ndryshme është edhe ajo se, nevoja duhet të kryhet në një vend të ndarë dhe të posaçëm e jo çdo kund, kështu mbeturinat e organizmit të shkojnë në vend të thellë në tokë dhe prej tyre të mos ndotet as uji, as rrugët e as ambienti në përgjithësi.

Njeriu që e kryen nevojën në rrugë publike nuk ka njerëzi, pasi që e kryen një punë e cila shkakton neveri dhe mllef. Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] ka thënë: “Kush e kryen nevojën në ndonjë prej rrugëve të muslimanëve, mbi të është mallkimi i All-llahut, melekëve dhe i gjithë njerëzve”.

Të gjitha këto gjëra të ndaluara janë bazë e përhapjes së sëmundjeve endemike te ne muslimanët, sepse masa e thjeshtë nuk ua ka vërë veshin, e ajo dalëngadalë ua ka sjellë edhe kokëdhembjen.

Transmetohet se një njeri kishte ardhur te Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] dhe ishte ankuar për shkak të varfërisë, Pejgamberi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] e kishte këshilluar atë me fjalët në vijim: “Ruaje pastërtinë, të shtohet rrizku (furnizimi)”.

Muhammedi [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] në mësimet e tij i kushtoi vend të posaçëm pastërtisë së mjedisit, madje në bazë të mësimeve të tij besimtari duhet të ketë kujdes në bukën dhe gjellën që han, ujin që pi, rrobat që vesh, vendin ku rri dhe ajrin që thith.

A ka edukator më të mirë se Muhammedi (paqja dhe mëshira e All-llahut qofshin mbi të)?

RSS per kategorine Lajme Shfletuesi i Kur'anit

  • RSS per kategorine Lajme