DR. MUSTAFA MAHMUD

  

ALL-LLAHU XH.SH.

 

 

 

Zëri Islam

 Prizren 2000

 

Titulli në boshnjakishte:

Mustafa Mahmud

ALLAH

 

 

Përktheu:

Nexhat S. Ibrahimi

 

 

 

Redaktor gjuhësor:

Liljana Meshiq - Jajaga

 

 

 

Familjes sime me dashuri e respekt për të gjitha të përjetuarat në emër të Dini Islamit!

Përkthyesi

 

 

 

MUSTAFA MAHMUD

 

 

ALL-LLAHU XH.SH.

 

 

 

 

 

 

ALL-LLAHU NË ISLAM

 

Dielli perëndon.

Lulja vyshket

Çdo gjë ka pranverën e vet.

Çdo gjë ka vjeshtën e vet.

Shëndeti mbaron me sëmundje.

Jeta mbaron me vdekje.

Perandoritë krijohen dhe zhduken.

Kontinentet i gëlltisin oqeanet.

Yjet në kozmos shpërthejnë dhe shkapërderdhen.

Bota reale që na rrethon është mashtruese dhe e ngjyrosur me ngjyra të ndryshme, sikur gënjeshtra. Lëviz drejt përfundimit dhe zhdukjes... Ajo është sikur vizatimi në ujë, sikur lara në rërë të cilën e fshijnë erërat.

All-llahu nuk është nga kjo botë... Ai është mbi të. All-llahu nuk mund të sëmuret, të plaket, të vdesë: nuk është e drejtë as fiktivisht Ta përfytyrojmë sikur gjërat tjera. Ai është i lartësuar mbi të gjitha.

Bota është mashtrim.

All-llahu është e vërteta.

Bota është kalimtare.

All-llahu është i përhershëm.

Bota është e ndryshueshme.

All-llahu është i pandryshueshëm.

Bota është e përkufizuar me kufijtë e kohës dhe hapësirës.

All-llahu është mbi kohë dhe hapësirë. Ai nuk reduktohet në vend, as në trajtë, nuk ka karakteristika të hapësirës. Nuk mund të thuhet se është poshtë ose lart, majtas ose djathtas, brenda ose jashtë.

Prandaj Ai nuk pushton kurrfarë trupi, nuk është trajtësuar me kurrfarë vëllimi, as nuk është personifikuar me çfarëdo formë apo trajtë.

Për arsye se është mbi kohë, Ai nuk ka as kohën e vjetërsisë, nuk ka fillim as mbarim, nuk ka të kaluar, të tashme as të ardh­shme... por, Ai është pranishmëria absolute, e tashmja e pandër­prerë dhe vazhdimi i amshueshëm i paraqitur përgjithmonë në fenomenalen (shehadet) dhe transcendentalen (gajb).

Nuk është e drejtë që për Të të themi se rritet, zhvillohet, pla­ket, bëhet më i madh, më i fuqishëm, më i plotë... sepse Ai ësh­të gjithnjë i përkryer.

Meqë është i privuar nga koha dhe hapësira, Ai nuk lëviz dhe nuk translocohet, por gjendet në qetësi të përgjithshme dhe në gjendje të qëndrueshmërisë, ndërsa çdo gjë rreth tij është e tra­zuar. Kjo është domethënia e fjalës “Es-Samed”, i Qëndru­e­shëm dhe i Përhershëm. Për këtë Ai është strehim dhe siguri në detin e trazirave të cilit shpirtrat ia hedhin spirancat e veta, sikur anija që ndalet dhe hedh spirancën e vet në fundin stabil që nga fortësia e tij ta fitojë stabilitetin e vet. Ai është strehim të cilit çdo gjë i drejtohet.

Ne jemi të vënë në pranga (me kohë dhe me hapësirë).

All-llahu është i lirë (i amshueshëm dhe jopërfundimtar). Ai nuk ka fillim, nuk ka fund, nuk ka kufij.

Ai është “El-Latîf” përsosurisht i butë, i patrup, i papeshë, jo­material.

Kjo është domethënia e fjalës “El-Latîf”, përkatësisht fsheh­të­sia e vërtetë.

“El-Latîf” është ai që nuk ka trup, peshë as vëllim që e pa­aftë­sojnë. Së këndejmi, Ai, në çdo kohë, në fshehtësi dhe në mos­shikueshmëri, penetron në çdo gjë me pranishmërinë e plotë me çdo gjë: Nuk e arrijnë sytë, kurse Ai i arrin ato... Ai është me ne kudo që të jemi. Është krejtësisht me ne, por ne nuk e shohim, sikur që askush nga ne nuk e sheh dritën e syve të vet. Na është më i afërt se gjaku në damarët tanë.

Ai është “Vâhid” (Një)

Ai është ai që të krijon fitim

Ai është ai që të krijon dëm

Ai është ai që akrepit ia jep helmin

Ai është po ai i njëjti që trëndafilit i jep aromë

Ai është një subjekt i njëjtë që i bën të gjitha këto gjëra

Ai është “El-Vâhid” (Një)

Ai është “El-Ehad” (I Vetmi)

Në domethënien I Vetmi nuk do të thotë çka edhe Një.

Nga fjala Një kuptojmë të qenurit një të subjektit, pranë lloj­llojshmërisë së veprave të shumta. Bërësi i tyre është gjithnjë Një.

Të qenurit një është atribut i këtij Një-shi.

Ai është Një, përkatësisht nuk ndahet, nuk copëtohet, nuk mund të bëhet diç ose pjesë, nuk ka kundërshtar as rival... Plotënia, mangësia dhe rritja nuk janë karakteristika të Tij.

Ai nuk u nënshtrohet analizës e sintezës, ndarjes dhe bashkimit.

Ai është Një në qenien e vet. Kjo do të thotë se Ai nuk copë­tohet në vete, nuk është në kundërshtim dhe nuk kundërshtohet, por tek Ai kundërshtitë takohen (El-Xhebbâr, Err-Rrahîm, El-Muizz, El-Mudhil-l, En-Nâfi’, Ed-Dârr - I Fuqishmi, Mëshirë­ploti, I Cili lartëson, I Cili nënçmon, I Cili krijon fitimin, I Cili krijon dëmin) në një unitet të atillë të përkryer ku nuk ka kon­trast as konflikt. Prej këtu edhe emrat e Tij “Es-Selâm” dhe “Es-Samed” (Paqja dhe Ekzistenca e përgjithshme). Në Të nuk ka ndryshime, krahas asaj që përmban kontraste; tek Ai nuk ka luftë, edhe pse përmban kundërshtitë... Ai është “Es-Selâm” (Paqja).

Ai është “El-Hajj” (I Gjalli).

Është i Gjallë vetvetiu dhe nuk ka nevojë për krijues i cili do t’i japë jetë. Ai jeton me jetë të përsosur, ashtu që nuk mbështetet në tjetrin, që është në kundërshtim të plotë me jetesën tonë të mangët, e cila nuk mund të ekzistojë pa ndihmën e Tij.

Ai është “El-Kajjim” (I Cili mban çdo gjë). Ai çdo gjë e mban të gjallë dhe u jep jetë jo të gjallëve.

Çdo gjë ekziston varësisht nga All-llahu.

Yjet në kupën qiellore i mbajnë ligjet e Zotit, kështu që edhe ato janë të varura nga Ai. Drurët rriten varësisht nga Ai dhe me ndihmën e tij, gjë që manifestohet në aspekt të dritës, diellit, ujit dhe tokës.

Ne çdo ditë ekzistojmë të varur nga Ai dhe me ndihmën e Tij.

Shohim me ndihmën e Tij, dëgjojmë me ndihmën e tij... me anë të dhuntive që na ka dhënë. Tërë kozmosi ia ka borxh ekzis­timin e vet All-llahut. Ai mban çdo gjë.

Ai do të na ringjallë në Ditën e gjykimit.